Wiersze ostatnie, napisane do 2010 r.<\/p>\n\n\n
Potrzebuj\u0119 ci\u0119, wr\u00f3\u0107,
nie mam ochoty na siebie,
mam ochot\u0119 na ciebie,
ciebie chc\u0119,
daleko dalej ni\u017c nale\u017cy,
za daleko,
jeste\u015b zbyt daleko,
zanim tam dojd\u0119, umr\u0119.
Umr\u0119 bez ciebie, przez ciebie,
uwa\u017caj!, jestem \u015bmiertelny,
nie licz na mnie, nie jestem wieczny,
umr\u0119, nie b\u0119d\u0119 tu czeka\u0142.
Mam g\u0142ow\u0119 pociskiem przebit\u0105,
krwawi\u0119 i twarz mi zbiela\u0142a.
Nie mog\u0119 \u017cy\u0107 bez ciebie,
bez ciebie mog\u0119 tylko umrze\u0107.
Nie chc\u0119 by\u0107 sam.
Sam starzej\u0119 si\u0119
w tempie przyspieszonym kiczowatych horror\u00f3w.
Czuj\u0119 twoje usta,
nie mog\u0119 si\u0119 poruszy\u0107.<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
jestem jak ska\u0142a,
uderzony kruszej\u0119, rozpadam si\u0119 w palcach,
jestem jak stal,
rdza wdziera si\u0119 w zakamarki i rozsadza sk\u00f3r\u0119,
jestem jak drzewo,
spuchni\u0119ty, w \u015brodku pr\u00f3chnopylny,
jestem jak morze,
zawsze zako\u0144czony brzegiem, granic\u0105 nad.
wszystko jest tylko kwesti\u0105 czasu, kt\u00f3ry tworzy ze mnie
nast\u0119pn\u0105 (kolejn\u0105, now\u0105) figur\u0119 odwiecznego trwania -
obraz na \u015bcianie, \u015bcian\u0119 i \u015blady d\u0142oni na niej.
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
po jej odej\u015bciu zostaje gruz
w p\u0142ucach w pami\u0119ci
i nic,
by my\u015bli odegna\u0107 skundlone.
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
Dla J.K.
Kiedy dr\u0119twieje lewa strona cia\u0142a,
my\u015bl\u0119, \u017ce jeszcze za wcze\u015bnie, jeszcze chwil\u0119,
trzeba si\u0119 zwi\u0105za\u0107 w sobie, odetchn\u0105\u0107 szeroko
i unie\u015b\u0107 cia\u0142o w g\u00f3r\u0119, na ziemi staj\u0105c.
Cia\u0142o - mizerna p\u0142achta obci\u0105gni\u0119tej sk\u00f3ry,
wok\u00f3\u0142 ko\u015bci i mi\u0119kkiego \u017co\u0142\u0105dka.
W\u015bciek\u0142y.
Sprawdz\u0119 je, dam mu zadanie,
niech udowodni, \u017ce jeszcze kr\u0105\u017cy
krew po zw\u0119\u017conych \u017cy\u0142ach.
I niech nawet nie \u015bmie j\u0119kn\u0105\u0107.
Bo je zabij\u0119.<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
Co ci\u0119 obchodzi ten zamieraj\u0105cy punkt w niesko\u0144czonej przestrze\u0144.
Co mo\u017ce znaczy\u0107 ten s\u0142owotok , tok s\u0142\u00f3w, kt\u00f3re z t\u0119\u017cej\u0105c\u0105 niech\u0119ci\u0105 wypowiadam.
Co tak bardzo l\u0119kiem ci\u0119 napawa? Czego si\u0119 boisz tak bardzo,
\u017ce umierasz ze strachu w tym \u015bmiechu.
Nic nam nie da ta rozmowa,
bo rozmawiamy o niczym.
Jak ptaki, drzewa, ob\u0142oki.
Ten, kt\u00f3rym jestem.
O tym, \u017ce jestem.
Nad tym, kim jestem.<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
\"Hedda Gabler\" H. Ibsena,
w re\u017c. T. Ostermeiera
na tyle umiem im spojrze\u0107 w oczy s\u0142owem,
\u017ce panuj\u0119 nad tym ma\u0142ym \u015bwiatkiem,
wiem, u\u017cywam cia\u0142a jak broni,
lecz nie umiem go zmusi\u0107,
by da\u0142o mi przyjemno\u015b\u0107.
(zamkni\u0119te grono zamkni\u0119tych w\/przez siebie os\u00f3b):
wszystkie moje my\u015bli s\u0105 jak pr\u0119ty klatki,
z kt\u00f3rej wychodzi tylko \u015bmier\u0107,
i tak zawsze zwyci\u0119\u017caj\u0105 suche fakty.
jestem re\u017cyserk\u0105, ale nie aktork\u0105,
umiem wi\u0119c nudzi\u0107 si\u0119 \u015bmiertelnie.
Strzelam. Prze\u0142adowuj\u0119. Strzelam.
wszystko musz\u0119 robi\u0107 sama.
my\u015blicie wi\u0119c, \u017ce b\u0119d\u0119 was \u017ca\u0142owa\u0107?
30. 01. 2007 r.
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
gdybym za zamkni\u0119tymi oczami obudzi\u0142 si\u0119
w jasnym pokoju z bia\u0142ymi \u015bcianami,
wtedy m\u00f3g\u0142bym us\u0142ysze\u0107 - pierwszy raz w niesko\u0144czono\u015bci,
gdy ona m\u00f3wi: meu amor, meu amor,
mo\u017ce nie by\u0142bym pewien, \u017ce rozumiem j\u0119zyk niepokoju,
mo\u017ce zamkn\u0105\u0142bym w \u015bnie zamkni\u0119te oczy,
mo\u017ce milcza\u0142bym, zapatrzony.
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
wi\u0119c to jednak moi zabili mnie ludzie,
na bagnach, kamieniem trafiony w ty\u0142 g\u0142owy.
pierwszy rzuca\u0142, pierwszy trafi\u0142. upad\u0142em
nie\u0142adnie na twarz, wyci\u0105gni\u0119te mam jeszcze
te ptasie ramiona. nikt w wiosce nie m\u00f3g\u0142
znie\u015b\u0107 mej najedzonej chudo\u015bci. niczego
nie osi\u0105gnie ten ch\u0142opak, m\u00f3wi\u0142a matka,
ojciec - jak to ojciec - milcza\u0142. przy
pierwszej okazji, pierwszej nocy,
gdy zabrak\u0142o mi czujno\u015bci, zwykle
ucieka\u0142em daleko, na bagna.
bagna tak daleko, tak blisko domu.
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
Jestem sobie zupe\u0142nym przypadkiem,
na prostej drodze przeszkod\u0105,
jak \u015bmietnik, kt\u00f3ry przewr\u00f3cili rozochoceni
\u017cule, gdy alkohol zagra\u0142 im w \u017cy\u0142ach marsza
jak orkiestra d\u0119ta,
przechodnie zadumali si\u0119
nad tym, po co, dlaczego, za co,
oderwani od po co, za co, dlaczego
swoich my\u015bli o dzieciach,
\u017conach, kochankach i s\u0119dziach
w niebie i na ziemi.<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
Nie mam \u017cadnych \u017cycze\u0144, mo\u017cesz przyj\u015b\u0107 po mnie,
mo\u017cesz si\u0119 wybra\u0107 sama na spacer nad Wis\u0142\u0119.
To bez znaczenia i tak nie mam \u017cadnych wyja\u015bnie\u0144.
Wszystko, co zrozumia\u0142em, poch\u0142on\u0105\u0142 wielki po\u017car.
Choroba przetacza si\u0119 przez cia\u0142o, kt\u00f3re obcym jest tworem,
spuchni\u0119te oczy bol\u0105, jest we mnie l\u0119k kilku pokole\u0144
i jedno nudne \u017cycie.
D\u0142ugo wybiera\u0142em K\u0142amstwo Roku,
hit sezonu wewn\u0119trznych ustale\u0144;
to by\u0142o nawet zabawne: eliminacje,
dyskusje i listy rankingowe z tygodnia
na tydzie\u0144. I wszystko si\u0119 rozmy\u0142o.
Oto kolejna przes\u0142anka, \u017ceby twierdzi\u0107:
im d\u0142u\u017cej \u017cyj\u0119, tym mniej siebie lubi\u0119.
Dlatego nie wracaj, bo powiem
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
nie tam si\u0119 udam, gdzie uda\u0107 si\u0119 mam,
tu udam, \u017ce zwierzam si\u0119 wam.
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
Drobne \u015bwiat\u0142a wchodz\u0105ce w mrok.
Ich zapach, kt\u00f3ry w powietrzu narasta.
Psy. Spacer... raczej wlok\u0119 si\u0119 krok za krokiem.
Zmys\u0142y m\u0105c\u0105 kontury miasta.
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
niech pada deszcz, niech zakrywa wszystko,
kolory i kamienie, li\u015bcie i liszaj na murze,
pada deszcz i zakrywa wszystko:
stwardnia\u0142 ch\u0142\u00f3d i oczy zm\u0119czone ju\u017c nic nie widz\u0105.
Tak si\u0119 sprawdza prognoza pogody.
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
da capo al fine
trzeba mie\u0107 dom, trzeba mie\u0107 mieszkanie,
mie\u0107 gdzie mieszka\u0107, zmie\u015bci\u0107 si\u0119 w cztery \u015bciany,
trzeba wraca\u0107, gdy si\u0119 wyjecha\u0142o,
wychodzi\u0107 przez drzwi, trzeba mie\u0107 drzwi,
trzeba spa\u0107 we w\u0142asnym \u0142\u00f3\u017cku, w po\u015bcieli,
trzeba \u015bwiat\u0142o zapali\u0107, trzeba mie\u0107 lamp\u0119, trzeba wraca\u0107,
trzeba by\u0107 gdzie\u015b, trzeba tam doj\u015b\u0107.
trzeba mie\u0107 dom...
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
???
W kt\u00f3rym
momencie \u017cycia
zaczynamy m\u00f3wi\u0107 do siebie?
Czy kiedy
ju\u017c nie wierzymy,
\u017ce spotkamy kogo\u015b,
kto nas pokocha?
Czy wtedy,
gdy zm\u0119czony m\u00f3zg
nie potrafi oddzieli\u0107
siebie od \u015bwiata?
???
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
Zupe\u0142nie niepotrzebny cz\u0142owiek wraca do mieszkania, idzie
w ciep\u0142ym deszczu, kt\u00f3ry \u015blini si\u0119, zostawia \u015blady na murach.
Szuka swojej twarzy, lustra.
(jeszcze raz zanurzy\u0107 twarz w d\u0142oniach,
zetrze\u0107 grymas zm\u0119czenia,
zamkni\u0119te powieki pociera\u0107 do b\u00f3lu,
czu\u0107 cho\u0107 to jedno nieswoje \u017cycie)
Ten wstyd po ogl\u0105daniu godzinami telewizji,
Ta rozpacz wobec pogardy dla \u015bmierci z n\u0119dzy,
Ten syty g\u0142\u00f3d przemijaj\u0105cych godzin, trzeba znowu zapomnie\u0107.
(w ostatnim momencie wybiera si\u0119 trwanie,
poch\u0142anianie godzin w wielkich wyl\u0119garniach
trup\u00f3w, to rozpaczliwe trzymanie si\u0119 ciszy,
by cho\u0107 przez chwil\u0119 us\u0142ysze\u0107 bicie swego serca)
Jest \u0142\u00f3\u017cko, brudna po\u015bciel, poplamiona sperm\u0105,
jest grzebie\u0144 niepotrzebny, wyci\u0105g z melisy z miodem
na brzegu fotela, jest mot\u0142och kurzu, walaj\u0105cy si\u0119 po pokoju.
Szkielet obleczony sk\u00f3r\u0105.
(nie mog\u0119 zostawi\u0107 przy \u017cyciu wspomnienia,
ten zapach strachu, ten dziwny moment, kiedy
jeszcze nic si\u0119 nie wydarzy\u0142o, a ju\u017c wiadomo,
jak wszystko si\u0119 sko\u0144czy)<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
(z nawi\u0105zaniem do \"Autobiographia literaria\" F. O'Hary, w t\u0142um. P. Sommera)
Przez kilka lat nie pisa\u0142em wierszy,
raptem kilka na rok... A teraz?
Pomy\u015blcie! Codziennie co\u015b tam
sobie zapisuj\u0119. I czuj\u0119 si\u0119 lepiej.
W tym okropnym \u015bwiecie
na psich twarzach ludzi widz\u0119
odbite \u015bwiat\u0142o.
Krzycz\u0119 w powietrze,
w \u015bwiat i w te twarze:
Jestem sierot\u0105!
I ciesz\u0119 si\u0119 jak dziecko.<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
pan M. by\u0142 kiedy\u015b ch\u0142opcem,
ale ten czas si\u0119 dla niego sko\u0144czy\u0142,
bo zawsze si\u0119 ko\u0144czy czas dla ch\u0142opc\u00f3w.
dla ich marze\u0144 i kolan,
wypchanych kieszeni i szelek,
ucieczek w pola po horyzont.
wchodzi si\u0119 w po\u017c\u0105danie
tak ci\u0119\u017ckie i g\u0119ste jak skrzep krwi,
kt\u00f3ry wypluwasz,
gdy przestajesz krwawi\u0107 z nosa.
pan M. by\u0142 kiedy\u015b ch\u0142opcem.
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
Zza okna na Wy\u015bcigach jebie koncert Georga Michaela,
usi\u0142uj\u0119 ogl\u0105da\u0107 film \"Tom i Viv\" o T. S. Eliocie. Nie mog\u0119.
Przylizany William Defoe - nazwisko literacko adekwatne -
gra absolutnie nieudolnie, mimo umiej\u0119tno\u015bci -
chyba nie wie, jak dobrze zagra\u0107 poet\u0119. (Wi\u0119cej histerii!)
Bum, bum, bum - zamkn\u0105\u0142em okno, drzwi, a jednak w rytmie
nieserca z daleka przebija si\u0119 przez zas\u0142ony, \u015bciany, powietrze,
d\u017awi\u0119k, a wchodzi mi w m\u00f3zg sentymentalny bana\u0142
piosenek, jak w ko\u015bciele. Szumi mi w g\u0142owie Geogr. M.,
artysta \u015bwiatowy, gdy staram si\u0119 my\u015ble\u0107, \u017ce poeta
nie mo\u017ce by\u0107 szcz\u0119\u015bliwy. \u017bon\u0119 mariatk\u0119..., wariatk\u0119 ma,
za du\u017co eteru i bromu. Za du\u017co alkoholu. I nagle my\u015bl\u0119,
\u017ce nie wiem, kim jest narzeczony piosenkarza,
ale na pewno nie pije za du\u017co alkoholu, nie bierze
zbyt twardych narkotyk\u00f3w i uprawia du\u017co sportu.
Tak sobie pomy\u015bla\u0142em,
g\u0142ow\u0119 podni\u00f3s\u0142szy do nieba,
co innego napisa\u0107 ziemi\u0119 ja\u0142ow\u0105,
a co innego \u017cy\u0107 na ziemi ja\u0142owej.<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
O kocham ci\u0119, Virgi Kujkineen,
Fi\u0144ska biegaczko \u015bniegowa,
Twoje imi\u0119, nazwisko, urzek\u0142y mnie.
Nie mog\u0119 bez ciebie \u017cy\u0107.
Jestem gotowy przenie\u015b\u0107 si\u0119 do Helsinek!
Przenios\u0119 si\u0119 do Helsinek,
Zaczn\u0119 nowy los.
B\u0119d\u0119 wreszcie szcz\u0119\u015bliwy,
Patrz\u0105c przez okno na twoje \u015blady w \u015bniegu.
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
Miejsce mi\u0119dzyludzkiej troski, kt\u00f3re koi.
Oto rytua\u0142 przej\u015bcia: od spokoju \u017cycia do spokoju \u015bmierci.
Fascynuj\u0105ce miejsce.
W zimnol\u0119kliwej atmosferze dojrzewaj\u0105 \u015bmierci.
Ro\u015bnie najbardziej ludzkie z przera\u017ce\u0144.
W szpitalu na pewno rodzi si\u0119 b\u00f3g,
rodzi si\u0119 ze \u015bpiewu nadziei w \u017cy\u0142ach - chc\u0119 \u017cy\u0107!
Ja chc\u0119 \u017cy\u0107! Nie wszyscy wyra\u017c\u0105 to g\u0142osem,
nie wszyscy powiedz\u0105 to otwarcie;
ci, kt\u00f3rzy w odruchu godno\u015bci zaprzecz\u0105
- b\u0119d\u0105 jednak z dzieci\u0119c\u0105 wiar\u0105 \u0142yka\u0107 leki,
prosi\u0107 o porad\u0119 i krzycze\u0107: nikt si\u0119 o mnie nie troszczy.
Kto?
Przera\u017cenie, bezradno\u015b\u0107, \u017ar\u00f3d\u0142o mi\u0142osierdzia.
I cho\u0107 chcesz wy\u0107 i p\u0142aka\u0107, idziesz, za\u0142atwiasz.
To jest si\u0142a \u017cycia, si\u0142a trwania. Smr\u00f3d jedzenia,
g\u0119stego jak ch\u0119\u0107 istnienia: kapusta, ziemniaki,
kompot, gliniaste pulpety z mielonego mi\u0119sa,
ale - jak w domu - podane przez kobiety i to si\u0119
liczy.
Milcz\u0119.
M\u0119\u017cczy\u017ani robi\u0105 si\u0119 weseli, \u017cartuj\u0105, przekomarzaj\u0105 si\u0119.
Ich w\u0142osy w nie\u0142adzie, ich zaro\u015bni\u0119te, niedogolone twarze
wskazuj\u0105 na brak \u017con, matek, wi\u0119c codziennej troski,
dlatego, gdy wynosz\u0105 resztki jedzenia, ich nasycone oczy
patrz\u0105 na kr\u0119pe zadki piel\u0119gniarek.
Wpadn\u0119 pojutrze, pogadam z lekark\u0105. Do widzenia, tato.<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
kiedy straci\u0142em ju\u017c wszystko,
kiedy stan\u0105\u0142em nagi i brzydki
przed p\u0119kni\u0119tym lustrem,
kiedy moje spojrzenie sta\u0142o si\u0119
absolutnie puste,
a cera zmieni\u0142a si\u0119 w sino\u017c\u00f3\u0142t\u0105 pl\u0105tanin\u0119 plam -
w ostatniej chwili wyda\u0142o mi si\u0119,
\u017ce z naprzeciwka patrzy na mnie
m\u0142oda kobieta.
Nale\u017cy odchodzi\u0107 z podniesionym czo\u0142em.
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
Rembert\u00f3w, strzelnica Legii, pi\u0105tek 13 kwietnia,
pi\u0119kna pogoda, strza\u0142y,
jakbym nagle trafi\u0142 do piek\u0142a,
a przynajmniej do bardziej \u015bmierciono\u015bnej epoki.
zabawy ludzi - pomara\u0144czowe kr\u0105\u017cki,
nazywane przez nich rzutkami,
symbol wolno\u015bci, ruchu i ucieczki,
wylatuj\u0105 w powietrze z wielk\u0105 moc\u0105 nadziei...
ale ju\u017c goni\u0105 za nimi zg\u0142odnia\u0142e pociski,
dumne ze swej si\u0142y i wigoru. Huk. Huk. Huk.
jest jak w \u017cyciu, niekt\u00f3re rzutki umykaj\u0105,
padaj\u0105 gdzie\u015b poza zasi\u0119giem wzroku nadludzi,
inne p\u0119kaj\u0105 - jak nadzieje - w samym \u015brodku lotu.
Tak czy siak zwyci\u0119\u017ca t\u0119pa si\u0142a.
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
Nie musz\u0119 si\u0119 wzrusza\u0107.
W okamgnieniu zmienia si\u0119 pogoda.
Ze stalowoszarej strony nieba
wype\u0142za krwiste s\u0142o\u0144ce.
Niebo na ma\u0142ym skrawku
przedarte - ol\u015bniewa.
Ziewam. Z nawyku i z mi\u0142o\u015bci.<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
By\u0142em z tob\u0105 um\u00f3wiony na \u015bmier\u0107.
Na blisko\u015b\u0107. Na spotkanie.
Przyszed\u0142em, \u017ceby popatrze\u0107.
W twoje oczy. \u017beby poumiera\u0107.
Na co czekasz? Zaczynaj.
26 marca 2006 r.
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
zakonnica w metrze, n\u00f3\u017cka na n\u00f3\u017ck\u0119,
r\u00f3\u017caniec w d\u0142oni, po chwili go odk\u0142ada
poprawia ko\u0142nierzyk i siada wreszcie
z paluszkiem na brodzie.
Patrz\u0119 na ni\u0105, pocz\u0105tkowo zdumiony,
potem ju\u017c tylko rozbawiony
i wiem, o co chcia\u0142bym
j\u0105 zapyta\u0107 (ta odwieczna t\u0119sknota,
by nieznajoma udzieli\u0142a nam odpowiedzi):
\"Prosz\u0119 Siostry, czy papie\u017c zostanie zbawiony?
- prosz\u0119 powiedzie\u0107, bo ks. Twardowskiemu to ja jako\u015b nie wierz\u0119!\"<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
jad\u0119 ohydnym autokarem do K\u0119trzyna,
podr\u00f3\u017c wlecze si\u0119 godzina za godzin\u0105,
jest wstr\u0119tnie, brudna pogoda razi
zza obszczanej szyby. mam wzw\u00f3d,
cz\u0142onek sterczy mi pod ksi\u0105\u017ck\u0105,
metr pi\u0119\u0107dziesi\u0105t od zakonnicy,
kt\u00f3ra zasypia nad brewiarzem;
z mojego miejsca wygl\u0105da jak Darth Vader,
bohater \"Gwiezdnych Wojen\",
wi\u0119c to nie z jej powodu jestem napi\u0119ty,
my\u015bli jednak biegn\u0105 po swojemu,
zaczynam sam siebie pyta\u0107:
kto jest po ciemnej stronie mocy?,
czy ja z moj\u0105 niewiar\u0105 w porz\u0105dek \u015bwiata,
kt\u00f3rej zakonnica ani nie przeszkadza,
ani nie pomaga, czy ona z mantr\u0105 modlitw,
porz\u0105dnie wyklepanych w monstrualnej wytrwa\u0142o\u015bci jej zbiela\u0142ych ust?
Nie znam odpowiedzi,
pytanie jest za trudne,
lecz wiem, \u017ce warto by\u0142o je postawi\u0107:
wzw\u00f3d opad\u0142,
wi\u0119c mog\u0119 podnie\u015b\u0107
ksi\u0105\u017ck\u0119 do oczu
i czyta\u0107 d a l e j.<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
taki ju\u017c jest m\u00f3j nastr\u00f3j
\u017ce nie b\u0119d\u0119 chodzi\u0142
i wo\u0142a\u0142 fidel castro
ani oleje castrol (reklamowa\u0142)
raczej to olej\u0119
taki ju\u017c mam humor
\u017ce zastawiam innym rumor
a ja w\u0142a\u015bnie w takiej chwili
jestem niemiec wwilliwwilli
jestem niemiec wwilliwwilli
jestem niemiec wwilliwwilli
\u015bwiat jest dla takich debili
\u015bwiat si\u0119 zmienia \u015bwiat jest sta\u0142y
jeszcze tylko dwa rozdzia\u0142y
tego co nam pozosta\u0142o:
czasu ma\u0142o, czasu ma\u0142o
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
Kwiatek, pi\u0142k\u0119, kosz
na bielizn\u0119, okulary ciemne,
lustro wytarte na ludzk\u0105 miar\u0119,
zazdrosne o twe \u017cycie.
Oto oddaj\u0119 ci, oto jest wszystko,
co mam, niewiele mam,
nie we\u017amiesz z tego nic, to wiem.
A\u017c na koniec \u015bwiata wyrusz\u0119,
\u017ceby pozna\u0107 cierpienia sens,
\u017ceby zrozumie\u0107 czemu odesz\u0142a\u015b.
Zostawi\u0142a\u015b po sobie cie\u0144,
Zostawi\u0142a\u015b po sobie noc,
Zostawi\u0142a\u015b po sobie smutek,
z kt\u00f3rym musz\u0119 \u017cy\u0107.
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
jaki to kosmos zasila
sk\u0105d wzi\u0119li si\u0119 ci dziwni ludzie na ulicy
t\u0142umy takich samych szale\u0144stw
um\u00f3wili si\u0119 chyba
to jest wielka akcja flesh mobu
na temat: nic
oni tylko tak udaj\u0105
t\u0119 pustk\u0119 w oczach
i t\u0119 pe\u0142ni\u0119, ten gniew,
kt\u00f3ry czuj\u0119, kt\u00f3ry toczy ich,
gdy obok si\u0119 przemykam
o sp\u00f3\u017anionym zmroku
wi\u0119c siebie o nich pytam -
tylko ja ich widz\u0119?
czy mo\u017ce oni sami
widz\u0105 si\u0119 wzajemnie
i to chyba jest najgorsze,
je\u015bli wszyscy dostrzegaj\u0105
t\u0119 pustk\u0119
je\u015bli to czuj\u0105.
Warszawa - ul. Warsztatowa,
12 grudznia 2007 r.<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
\u017cycie to s\u0105 zakupy co roku powtarzane,
to s\u0105 kubki, koszule, kapcie,
zmieniane od znoszenia,
od zamiatania szaroblade miot\u0142y,
jak ko\u015bci.
\u017cycie to s\u0105 sk\u0142amane wyznania:
nie robi\u0119 tego
dla szmalu,
dla szacunku,
dla s\u0142awy,
sobie a muzom
to robi\u0119.
to jest \u017cycie.
to jest:
ze z\u0142o\u015bci,
z zawi\u015bci,
z niech\u0119ci,
z niemocy,
z pychy,
z pogardy.
dwa razy wi\u0119cej powod\u00f3w jest,
dwa razy wi\u0119cej k\u0142amstw.
tak naprawd\u0119 -
\u017cycie to koniec z pr\u00f3bami siebie,
\u017cycie jest prawem do godno\u015bci -
zabi\u0107 siebie
w dowolnym
dla mnie
odpowiednim
momencie
i niech to potraktuj\u0105 jak moj\u0105 ostatni\u0105 wol\u0119!
- prosz\u0119 nie udawa\u0107, \u017ce gdy mnie trzymacie w wersji warzywnej
w jakim\u015b szpitalu, to nie robicie tego tylko
dla uspokojenia swego brudnego sumienia -
\u017cycie to s\u0105 niemyte dusze,
\u017cycie to jest czarny dzie\u0144
jak dzi\u015b, jak wczoraj, jak jutro.
nie dziwcie si\u0119 samob\u00f3jcom,
oni t\u0119 sprzeczno\u015b\u0107, wyrw\u0119, nieci\u0105g\u0142o\u015b\u0107
- jak mawiaj\u0105 filozofowie -
kt\u00f3r\u0105 zdaniem Levi-Straussa zakrywa si\u0119 przez mity,
ot\u00f3\u017c oni nadal j\u0105 widz\u0105,
niezasypywaln\u0105 przerw\u0119 w sensie.
CZY TO JU\u017b JEST WSZYSTKO,
CO W \u017bYCIU WA\u017bNE?
tak, to ju\u017c wszystko.
teraz to wiem,
teraz to poj\u0105\u0142em
od rana do nocy
od nocy do rana
dojrza\u0142em
w\u015br\u00f3d wielu my\u015bli, t\u0119 jedn\u0105 uczyni\u0142em
uporz\u0105dkowan\u0105.
15 grudnia 2007 r.<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
Chyba jestem g\u0142\u0119boko niesprawiedliwy.
Jak b\u00f3g,
kt\u00f3ry z wyj\u0105tkowo b\u0142ahych pobudek ambicjonalnych
(zachowuje si\u0119 jak wiceprezes wa\u017cnej sp\u00f3\u0142ki
gie\u0142dowej, kt\u00f3rej da\u0142 d\u017cons spad\u0142 poni\u017cej pasa),
ci\u0105ga w te i wewte tego biednego Hioba,
porz\u0105dnego ch\u0142opin\u0119, kt\u00f3ry nie zrobi\u0142 nic z\u0142ego, NIC!
\u0141acha go, pozbawia zdrowia, szcz\u0119\u015bcia
i wszelkiej pomy\u015blno\u015bci. Zabiera dzieci, \u017con\u0119
i wszystkie inne mi\u0142e stworzenia, do kt\u00f3rych w chwili desperacji
mo\u017ce przytuli\u0107 si\u0119 skundlony m\u0119\u017cczyzna,
.wi\u0119c. temu w\u0142a\u015bnie Hiobowi wyznacza rol\u0119 idiotyczn\u0105!
Absolutnie upokorzonego, Pokornego Zwierz\u0119cia,
Kt\u00f3re nigdy si\u0119 nie buntuje, nawet gdy mu najgorszy bat
ze \u015bwistem tnie sk\u00f3r\u0119, nie broni si\u0119, nie przeklina, nie m\u00f3wi - NIE!
I b\u00f3g realizuje sw\u00f3j plan z jak\u0105\u015b \u015blep\u0105 moralnie konsekwencj\u0105:
Jedna kara. Brak sma\u017conych kotlet\u00f3w.
Druga kara. Brak \u015bwie\u017cej wody do jajec.
Trzecia kara. Krosty jakie\u015b monstrualne mu na czaszk\u0119 wychodz\u0105
i dostaje guz\u00f3w-ropnych na ca\u0142ej g\u0142owie.
W\u0142osy mu odpadaj\u0105, rz\u0119sy wychodz\u0105
(\u0142yse oko zosta\u0142o - nigdy o tym nie my\u015bla\u0142em w ten spos\u00f3b),
brwi si\u0119 sypi\u0105.
A ON TERAZ, TEN HIOB,
- z powodu naprawd\u0119 b\u0142ahego widzimisi\u0119 wielkiego magika, bo mu Z\u0142e j\u0119zyk pokaza\u0142o czerwony -
JAK PACYNKA JAKA\u015a, Z PALCEM W TY\u0141KU, MA TA\u0143CZY\u0106 RADO\u015aNIE, BO MU TEN WREDNY STARZEC DA\u0141 TAKI WPIERDOL, JAKI MU SI\u0118 NIGDY NIE NALE\u017bA\u0141!
I to ma by\u0107 moralna historia dla dzieci - chyba \u017ceby im si\u0119 lepiej spa\u0142o.
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
nie spiesz\u0119 si\u0119 do \u015bmierci,
w formie unormowanej
dzie\u0144 po dniu pod\u0105\u017cam
bez po\u015bpiechu,
(mam dziwn\u0105 s\u0142abo\u015b\u0107 do \u015bwiata,
wi\u0119c nadal zmierzam)
na w\u0142asnych nogach
swoim w\u0142asnym tempem
na moich oczach \u015bwiat odmienia posta\u0107,
mo\u017cna pozna\u0107 nowych szcz\u0119\u015bliwych.
Ci nie maj\u0105 w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce \u017cycie ma sens,
bo wiadomo od razu, \u017ce warto by\u0107 na szczycie,
\u017ce warto pou\u017cywa\u0107
\u015aWIATA,
INNYCH,
SIEBIE,
CIA\u0141A JAK GARNITUR,
KOSTIUM W JASNE PR\u0104\u017bKI LATA,
W P\u0104SOWE WST\u0104\u017bKI WI\u015aNI
w ogrodzie.
PRZYMIERZAJ\u0104 DO SIEBIE
I PO CHWILI M\u00d3WI\u0104:
\"NIE, TO MI NIE PASUJE DO IMID\u017bU.\"
OTO JEST GRZECH \u015aMIERTELNY DZISIAJ.
Zamiast mi\u0142o\u015bci szuka\u0107,
Wol\u0105 o niej my\u015ble\u0107.
Niesko\u0144czenie nieserio.
Warszawa, 4. 12. 2007 r.<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
nawet w centrum manifestacji
przeciw uprzedzeniom rasowym
czu\u0142em si\u0119 bardzo samotny.
nawet w wielkim marszu
solidarno\u015bci kobiet,
kiedy by\u0142o zimno i mi\u0142o,
czu\u0142em si\u0119 samotny.
nawet gdy popieram walk\u0105 o drzewa w Dolinie
i zupe\u0142nie niepotrzebnie bredz\u0119 do tvnu
co\u015b o spo\u0142ecze\u0144stwie obywatelskim,
czu\u0142em si\u0119 bardzo samotny...
nawet w t\u0142umie \u015bwi\u0119tuj\u0105cym wolno\u015b\u0107,
czu\u0142em si\u0119 samotny.
i w gadce-szmatce z przyjaciele,
w ciele najpi\u0119kniejszej z dziewczyn,
kt\u00f3rej ramiona dr\u017ca\u0142y, gdy w ni\u0105 wchodzi\u0142em
(to\u0144 jeziora o \u015bwicie), czu\u0142em si\u0119 samotny.
i nikt nie k\u0142ad\u0142 mi r\u0119ki na ramieniu.
\u017caden szmer powietrza, oby\u0142o si\u0119
bez b\u0142ysku, blasku, nic si\u0119 nie wydarzy\u0142o.
(oto m\u00f3j ma\u0142y dow\u00f3d na nasz\u0105 sko\u0144czono\u015b\u0107).<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
a jednak zwyci\u0119\u017ca.
nawet gdy zaprzeczam.
nawet je\u015bli nie wst\u0119puj\u0119 do kruchej wie\u017cy pami\u0119ci,
nawet gdy oczy zamkn\u0105wszy,
widz\u0119 tylko pusty horyzont i jasne nieme \u015bwiat\u0142o.
to ona przychodzi.
jak najpi\u0119kniejsza dziewczyna w pe\u0142ni siebie,
kt\u00f3ra mimo \u017ce by\u0142e\u015b zupe\u0142nie nic nie wart:
...musia\u0142a ci\u0119 naprawd\u0119 kocha\u0107!
Warszawa, 2007 listopad<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
Tylko w tym ob\u0142\u0119dnym biegu,
kiedy my\u015bli wyprzedzaj\u0105
obroty planet, same siebie.
mam to g\u0142\u0119bokie poczucie prawdy.
Kiedy staj\u0119 przed sob\u0105 nagi,
w ostatnim szeregu obrony
przed okrutn\u0105 prawd\u0105
i przegrywam.
Wtedy my\u015bl\u0119, \u017ce w og\u00f3le nie jestem cz\u0142owiekiem,
lecz biologiczn\u0105 konsekwencj\u0105 kilku przesz\u0142ych zdarze\u0144.<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
Mam
w sobie niestety kawa\u0142 prostego chama,
jak smalec
og\u00f3rek kiszony i
salceson;
t\u0119 prostot\u0119 niezno\u015bn\u0105
- podwarszawsk\u0105 miar\u0105 szyte
i twarz, i cia\u0142o.
Usta niby wysublimowane,
ale gdy splun\u0119,
rozpoznasz to we mnie bezb\u0142\u0119dnie
z kszta\u0142tu \u015bliny,
z trajektorii jej lotu.
Warszawa, 2007 listopad
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
Kogo oszukamy tym pok\u0105tnym bogaceniem si\u0119,
tym konsumowaniem, tymi zegarkami,
garniturwami, tymi kobietami z agencji,
tymi zakupami w alkoholach \u015bwiata,
tym domem za eurokredyt.
Tymi oszustwami, kogo oszukamy,
tym wierzeniem w sw\u00f3j spos\u00f3b, w tym deklarowaniu,
\u017ce nie jeste\u015bmy antysemitami tylko dlatego,
\u017ce dziadkowie przypalali brody \"\u017cydkom\".
Trzeszczy radio, jakby gada\u0142o z g\u0142\u0119bi XIX wieku.
kogo oszukamy tym pierwszopokoleniowym,
drugopokoleniowym, trzeciopokoleniowym zm\u0119czeniem.
Kogo oszukamy dziadkiem w AK, pieni\u0119dzmi za ganek,
dach polski i dwie brzozy, jedna jest bez kory, druga jest bez korzeni.
Kogo oszukamy, skrobank\u0105 w gabinecie na wysoki po\u0142ysk,
pomys\u0142em na biznes, z Chin sprowadzaniem wszystkiego, op\u0142atkiem z Chin.
Kogo oszukamy tymi s\u0142omianymi pyskami,
na placach, ulicach Europy, te teksty chamskie, te ryje roze\u015bmiane.
Kogo oszukamy z tym w\u0105sem nie\u015bmiertelnym,
tym m\u0119skim obciachem, brudem, niedomyciem,
tym s\u0142owem za s\u0142owo, bo jak nie moje, to ci\u0119, kurwa, zabij\u0119.
Kogo oszukaj\u0105 w modnych bucikach i spodenkach dziewcz\u0119ta
ze zdrowymi w\u0142osami, kt\u00f3re id\u0105 na warszawski uniwersytet,
jak mama posz\u0142a, tak ja posz\u0142am.
Jacy byli\u015bmy, tacy jeste\u015bmy.
Oszuka\u0107 si\u0119 nie da, nie da si\u0119 wypra\u0107
tego brudu, kurzu, t\u0142uszczu z k\u0105cik\u00f3w ust
i z k\u0105cik\u00f3w oczu, bo nie ma mo\u017cliwo\u015bci wiarygodnego
oszustwa, zw\u0142aszcza wobec tej jednej instancji,
kt\u00f3ra sprawdzi i rozs\u0105dzi w bo\u017cym s\u0105dzie, w jasnej g\u00f3rze.
Nie da si\u0119 oszuka\u0107 w jedynej prawdziwej nieprzemijaj\u0105cej mi\u0142o\u015bci
do mercedesa, w mercedesie SE,
w mercedesie zza zachodniej granicy, druga zmiana opon,
\u017ce mo\u017cna by\u0107 cz\u0142owiekiem, nie b\u0119d\u0105c Polakiem.
Kogo oszukamy, \u017ce mo\u017cna by\u0107 Polakiem, nie b\u0119d\u0105c katolikiem,
\u017ce nie mo\u017cna by\u0107 Polakiem, b\u0119d\u0105c peda\u0142em,
peda\u0142y s\u0105 chorzy, leczy\u0107 peda\u0142\u00f3w!
Arcybiskup Peatz musia\u0142 na emerytur\u0119 przez to p\u00f3j\u015b\u0107,
a m\u00f3g\u0142 przecie\u017c powiedzie\u0107: To te\u017c mi\u0142o\u015b\u0107!
Za co? Za co go wyrzucili?
Za nami\u0119tno\u015b\u0107? Do kleryk\u00f3w, m\u0142odych ch\u0142opc\u00f3w?
Polacy - tacy gorsi Niemcy,
Polacy - tacy g\u0142upsi Rosjanie,
Polacy - tacy \u015bmieszniejsi Czesi,
bo jeste\u015bmy lepsi, my jako my jako my jako my,
Nie uda si\u0119 oszuka\u0107, \u017ce co\u015b si\u0119 zmieni\u0142o,
\u017ce odcierpieli\u015bmy za grzechy, za niegrzechy,
za pustk\u0119 w oczach, za to nic w sobie, znacz\u0105ce nic.
Nie da si\u0119 oszuka\u0107.
Kogo zreszt\u0105 mamy oszukiwa\u0107, samych siebie?
W telewizorze g\u00f3rnicy umieraj\u0105,
w telewizorze kl\u0105twy pobrzmiewaj\u0105,
w telewizorze \u017cycie si\u0119 toczy,
papie\u017c m\u00f3wi,
\u015bpiewa Edyta G\u00f3rniak.<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
Nie wyrw\u0119 si\u0119 z ramion wielkiego trupa,
kt\u00f3ry ca\u0142uje mnie nami\u0119tnie,
wyj\u0105c kolorow\u0105 piosenk\u0119.
Zareklamowali mi dzi\u015b atak serca
na weso\u0142\u0105 melodi\u0119 bezdechu.
Gdy martwy pajac nachyla nade mn\u0105 sw\u0105 twarz,
zamykam oczy po raz ostatni.
My\u015bl\u0119 - ju\u017c koniec.
To happy end.
Na co p\u00f3jdziemy w przysz\u0142y weekend? - pyta dziewczyna swojego ch\u0142opaka.
Na happy end?
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
Widzia\u0142em ojca, jak si\u0119 stacza w \u015bmier\u0107,
jak w ciasn\u0105 definicj\u0119 chce go zamkn\u0105\u0107
La Belle Dame Sans Merci. \u015amier\u0107,
kt\u00f3ra ma\u0142a jest, \u015bmieszna jest, martwa.
Widzia\u0142em, jak w zapami\u0119taniu
siebie w sobie szuka,
kiedy s\u0142\u00f3w znale\u017a\u0107 nie mo\u017ce i my\u015bli, my\u015bli.
Widzia\u0142em, jak \u015bwiat odbiera mu siebie,
a on stara si\u0119, \u017ceby pozosta\u0107 w ca\u0142o\u015bci.
Gniewa\u0142 si\u0119, \u017ce ludzie pod powiekami roznie\u015b\u0107 go mog\u0105
po \u015bmierci. Widzia\u0142em, jak godno\u015bci szuka
i jak wa\u017cna jest dla niego, w nim.
W wychudzonej d\u0142oni, na kt\u00f3rej sk\u00f3ra wisia\u0142a jak szmata,
trzyma\u0142 fili\u017cank\u0119 star\u0105, nasz\u0105, domow\u0105. Nie pyta\u0142em go o nic,
bo czu\u0142o\u015b\u0107 czu\u0142em, smutek snu\u0142 mi si\u0119 pod powiekami
jak pies, jak \u017cywe zwierz\u0119. Jego w sobie czu\u0142em, (wy)czuwa\u0142em.
\u015amier\u0107 jego. Nie m\u00f3wi\u0142em. Nie pyta\u0142.
Bliski tak daleki. \u015awit, zmierzch, \u015bwit.
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
By\u0142em tak bardzo d\u0142ugo \u015bmiertelny, \u017ce a\u017c zapomnia\u0142em, \u017ce nie \u017cyj\u0119.
Nie \u017cyj\u0119 ju\u017c tak d\u0142ugo. Tak d\u0142ugo jestem martwy,
\u017ce sprawiam wra\u017cenie organizmu, w kt\u00f3rym wci\u0105\u017c tli si\u0119 \u017cycie.
Wi\u0119c m\u00f3wi\u0105 do mnie ludzie, dotykaj\u0105 mnie kobiety,
a m\u0119\u017cczy\u017ani opowiadaj\u0105 dowcipy o blondynkach.
Pozory potrafi\u0105 zmyli\u0107 najtrze\u017awiej my\u015bl\u0105cych.
Tych, kt\u00f3rzy maj\u0105 szcz\u0119\u015bcie.
Tych, kt\u00f3rzy maj\u0105 kieszenie pe\u0142ne drobniak\u00f3w,
kieszenie pe\u0142ne cudownych przedmiot\u00f3w.
Tych, kt\u00f3rym dobry b\u00f3g zapewni\u0142 najlepsze alibi.
Niewiele zosta\u0142o czas\u00f3w, wszystkie przysz\u0142o\u015bci splot\u0142y si\u0119 we mnie
i trwaj\u0105 radosne z tego nier\u00f3bstwa, lenistwa i nudy.
Ci, kt\u00f3rzy pami\u0119taj\u0105 mnie jeszcze, dziwi\u0107 si\u0119 b\u0119d\u0105, gdy pewnego dnia znikn\u0119,
rozp\u0142yn\u0119 si\u0119 w powietrzu, jak chmura po sko\u0144czonym deszczu.
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
To czyste szale\u0144stwo. w chwili rozpaczy wpisuj\u0119 w wyszukiwarce kilka s\u0142\u00f3w:
\"jak zatrzyma\u0107 ukochan\u0105 osob\u0119\".
Sie\u0107 m\u00f3wi:
Podana fraza - \"jak zatrzyma\u0107 ukochan\u0105 osob\u0119\" - nie zosta\u0142a odnaleziona.
Sie\u0107 nadyma si\u0119, milczy i wreszcie m\u00f3wi:
Podpowiedzi:
- Sprawd\u017a, czy wszystkie s\u0142owa zosta\u0142y poprawnie napisane.
- U\u017cyj innych s\u0142\u00f3w kluczowych.
- Spr\u00f3buj u\u017cy\u0107 bardziej og\u00f3lnych s\u0142\u00f3w kluczowych.
My\u015bl\u0119, \u017ce u\u017cyj\u0119 innych s\u0142\u00f3w kluczowych.
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
Tyle rzeczy w domu.
Zostawi\u0142a\u015b \u015blady tak bezwstydne,
\u017be chodz\u0119 ze spuszczon\u0105 g\u0142ow\u0105,
By im nie przeszkadza\u0107.
R\u0119cznik, kt\u00f3ry zamoczy\u0142a\u015b nieostro\u017cnym gestem,
jest ci\u0105gle mokry i mi\u0119kki.
Pasta do z\u0119b\u00f3w le\u017cy blisko szczotki,
jakby\u015b ca\u0142y czas my\u015bla\u0142a, \u017ce trzeba by\u0107 gotow\u0105 do szybkiej ucieczki.
I bielizna, pewny znak niewinno\u015bci, kt\u00f3rej nie stracisz nigdy...
(jak to si\u0119 dzieje na zawsze pozostanie dla mnie tajemnic\u0105).
Okruszki ciastek ulubionych, a ja tylko patrz\u0119 na zielone pude\u0142ko
G\u0142odny i g\u0142odny.
M\u00f3g\u0142bym ten spis rzeczy ci\u0105gn\u0105\u0107 jak litani\u0119,
Grzebie\u0144 i puder,
chustk\u0119 i...
...racz mi da\u0107 Panie.
A przecie\u017c nie potrafi\u0119 si\u0119 modli\u0107.
A przecie\u017c tych modlitw nikt nie s\u0142ucha.<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
D\u0142ugo modli\u0142a si\u0119, kl\u0119cz\u0105c w ko\u015bcielnej \u0142awie,
zwini\u0119t\u0105 w pi\u0119\u015b\u0107 d\u0142oni\u0105 uderza\u0142a rytmicznie
tu\u017c nad swoimi du\u017cymi piersiami.
Trwa\u0142a skulona
z tajemniczym wyrazem twarzy, mi\u0119dzy rutyn\u0105 a uduchowieniem.
Patrzy\u0142em na jej biust, zgrabne po\u015bladki i \u015bwietne nogi - by\u0142a w d\u017cinsach.
Zamiast krzy\u017ca i matki boskiej widzia\u0142em jej rude w\u0142osy.
Od razu pomy\u015bla\u0142em: jej piegi na ca\u0142ym ciele,
jej delikatna blada cera, jej rude \u0142ono.
---
Teraz gdy zamykam oczy... i usta,
pami\u0119tam tylko jej smak, ostry smak jej \u017cycia.
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
CYKL: SUPERMARKET I INNE PRZYJEMNO\u015aCI Pek & Clopenberg
Bez skazy, bez przypadku, etykietk\u0105 do g\u00f3ry, do \u017car\u00f3wki.
Jasnym \u015bwiat\u0142em omiecione. Pi\u0119kne, ciche i \u015bwi\u0119te.
Przywiezione z ko\u0144ca \u015bwiata,
magicznie zakl\u0119te we wszystkie rozmiary.
Dotkn\u0105\u0107, przymierzy\u0107, sprawdzi\u0107, poliza\u0107, po\u0142kn\u0105\u0107, przyj\u0105\u0107.
Do nosa czysto\u015bci\u0105, do uszu muzyk\u0105 cich\u0105, stonowan\u0105,
do duszy b\u0142yskiem, blaskiem,
Pog\u0142adzi\u0107, przej\u015b\u0107 si\u0119, zach\u0142ysn\u0105\u0107.
O m\u00f3j statusie, o m\u00f3j pi\u0119kny,
o m\u00f3j wyniku ci\u0119\u017ckiej pracy,
o kariero, w kt\u00f3rej nie ma nic z\u0142ego.
O Matko, \u015bwi\u0119ta karto kredytowa!
W oczoop\u0119taniu,
w okamgnieniu,
- to i tylko to! -
w tym p\u0119dzie do kasy
- tylko to! -
tylko do mnie m\u00f3w, szeptem.
Jeden na milion.
Milionowy.<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
Na skrzy\u017cowaniu \u015awi\u0119tokrzyskiej i Nowego \u015awiatu
robotnicy wyd\u0142ubali w ziemi wielk\u0105 dziur\u0119,
stoj\u0105 w niej w s\u0142uchawkach na uszach
i he\u0142mach na g\u0142owach.
Pracuj\u0105 niespiesznie z cudown\u0105 nonszalancj\u0105,
kt\u00f3rej na\u015bladowa\u0107 nie umiem.
W szparze blaszanego p\u0142otu widz\u0119 spoconego grubasa,
kt\u00f3ry r\u0119k\u0105 daje znak, krzyczy co\u015b, czego zrozumie\u0107 nie umiem,
i pr\u0105dnica, kt\u00f3rej nie wida\u0107, zaczyna monotonnie burcze\u0107.
Na tyle starczy\u0142o mi czasu. Czerwone \u015bwiat\u0142o zgas\u0142o, zapali\u0142o si\u0119 zielone:
przyszed\u0142 czas, \u017ceby odej\u015b\u0107 z tego miejsca.
Chwil\u0119 p\u00f3\u017aniej sta\u0142em na przystanku, czekaj\u0105c na autobus.
My\u015bla\u0142em, czy zza tej kurtyny, srebrnego p\u0142otu, b\u0142yszcz\u0105cego w s\u0142o\u0144cu,
wy\u0142oni si\u0119 trupa aktor\u00f3w, kt\u00f3rzy jeszcze przed chwil\u0105
grali przede mn\u0105 sw\u00f3j przepi\u0119kny spektakl.
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
miasto przygn\u0119bia kolorem nieba,
nawet gdy jest niewidoczne, w dole.
w g\u00f3rze mi\u0119kkie fiolety chmur,
pod\u015bwietlone od spodu, jak na scenie.
my\u015bli sta\u0142y si\u0119 ob\u0142okami i p\u0119dz\u0105 z wiatrem,
ka\u017cda minuta niepodobna do poprzedniej,
wraca pami\u0119\u0107 minionych dni,
zadumanych w pi\u0119knie,
szukam spokoju w ko\u0142ysaniu wiatru,
w patrzeniu w niebo,
mokre li\u015bcie s\u0105 ci\u0119\u017ckie od deszczu,
mokre szyby przes\u0142oni\u0119te kroplami.
jeden z tych dni. ten jeden dzie\u0144.<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
Komu wyda si\u0119 oczywisty, ten \u015bwiat, ta rozpacz, to brzmienie,
Mo\u017ce przesta\u0107 si\u0119 dziwi\u0107. M\u00f3j j\u0119zyk wymyka si\u0119 z domu o zmierzchu
i w\u0119druje w ciemno\u015bciach. Szuka miejsc dzikich i uparcie milcz\u0105cych,
cho\u0107 nade mn\u0105 czai si\u0119 \u015bmiech nad niemo\u017cliwym do istnienia sensem.
Kto jest wystawiony na pogard\u0119 - w\u0119druje. Musi porzuci\u0107 dom sw\u00f3j,
pierwszy i jedyny. I znale\u017a\u0107 miejsce swoje, i oswoi\u0107 je, i zmusi\u0107 do rozmowy.
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
Jarkowi K.
Nie wierz\u0105cy w..., na kruchych krzes\u0142ach przesiadywania,
W przestrzeni mruczenia ode mnie do ciebie.
Od ciebie do mnie. Wygl\u0105damy podobnie,
cho\u0107 ty masz brwi ja\u015bniejsze i wi\u0119ksze d\u0142onie.<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
W duszny wiecz\u00f3r jak dzi\u015b p\u0142yn\u0119
w smole w\u0142asnego cia\u0142a,
gdy zwyk\u0142y gest staje si\u0119 prac\u0105.
Jak komar, kt\u00f3ry jeszcze leci, niezauwa\u017cony. Jestem.
Upa\u0142em upakowany w siebie
jak owoc p\u0119czniej\u0105cy wi\u015bni.
W krwawym mi\u0105\u017cszu twardej pestki
sedno. Kt\u00f3ry.
W mroku bez ch\u0142odu. W wieczorze
bez tchnienia, jak dzi\u015b,
gdy cz\u0142owiek nie istnieje, lecz do\u017cywa dnia
w sobie zwierz\u0119cym. Jestem.
24\/25 lipca 2006
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
rozwijam trudn\u0105 sztuk\u0119 do\u017cywania
dni bladych jak wyblak\u0142e zdj\u0119cia,
w podw\u00f3rku zamiast trawy
\u017cywy py\u0142 wciska si\u0119 w oczy -
tak\u017ce dzieciom, kt\u00f3re z radosnym wyciem
terroryzuj\u0105 ptaki, drzewa
i asfalt na r\u00f3wni.
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
ja - z wielk\u0105 liter\u0105 \"S\" na piersi
lec\u0119 sobie w g\u00f3r\u0119 i spadam w d\u00f3\u0142,
d\u0142onie jak szpony rozcapierzam
i chwytam zdobycz z\u0142oczy\u0144cz\u0105
(Ile jest we mnie masowego popaplywanie
z ekranu? Ile we mnie mi\u0142o\u015bci z komedii
romantycznej? Czu\u0142ostkowo\u015b\u0107 sentymentalna - otwieram okno
na zatok\u0119 i w oddali migoce samotny, bia\u0142y \u017cagiel.)<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
jecha\u0107 tam -
umrze\u0107 na ko\u0144cu \u015bwiata,
po to, \u017ceby nie \u017cy\u0107?
nie umiem, nie chc\u0119,
musz\u0119 jednak tutaj,
wyprawi\u0119 sobie pogrzeb,
zap\u0142ac\u0119 ka\u017cdemu \u017ca\u0142obnikowi
l\u015bni\u0105cym od nowo\u015bci mieszkiem,
wzi\u0119tym prosto z wielkiego banku,
niech niedziel\u0119 zmarnuj\u0105,
bo maj\u0105 mnie pochowa\u0107 w niedziel\u0119,
niech przynajmniej tego dnia
maj\u0105 co do mnie dylemat,
czy w \u015bwi\u0119ty dzie\u0144
mo\u017cna czci\u0107
bezbo\u017cn\u0105 kreatur\u0119.
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
Jutro dzie\u0144 si\u0119 przewali w dygocie,
Jutro nam na g\u0142owy si\u0119 zwali.
Miasto wymiele z nas ca\u0142y spok\u00f3j.
W obrotach ca\u0142e, w skowycie.
Dlatego zdania s\u0105 kr\u00f3tkie i urywane.
I ka\u017cde s\u0142owo dociera zmienione.
I m\u00f3wi\u0119 do ciebie, ciszej i ciszej
W nadziei, \u017ce nikt nie us\u0142yszy.
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
Mru\u017cenie przem\u0119czonych oczu
Gdzie p\u00f3jdziemy biedni w\u0119drowcy
po odrobin\u0119 ciep\u0142a i drobin\u0119
\u015b w i a t \u0142 a ?
Kto nam przyniesie troch\u0119 ciszy i chwil\u0119 milczenia?
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
Ka\u017cdy dzie\u0144. Wszystko od rana do nocy. W upale.
Chodzenie w bieli\u017anie. W skarpetkach z kurzu.
My\u015blenie o sobie. Bez wielkiej koncentracji.
Mg\u0142a na m\u00f3zgu, przed oczami -
b\u00f3l oczu.
Nawi\u0105za\u0142em kontakt z nierozumnym w sobie.
Przez wyuczone zachowania,
przez mamrotane s\u0142owa, przez system,
Brudne \u017ar\u00f3d\u0142o bije. Poza powy\u017cszym. Obok. Ob\u0142ok.
Nic przyjemnego. Nic wielkiego.
Nie do zrozumienia. Poza rozumem.
\u017bywe jak ja.
I obce jak ja.
Jak d\u0142ugo
Tyle miesi\u0119cy w miesieniu, um\u0119czeniu, w nicu,
Rozmontowa\u0107 mieszkanie i z\u0142o\u017cy\u0107 na nowo.
Taki by\u0142 plan. Wi\u0119c teraz my\u015bl\u0119,
\u017ce przyda\u0142oby mi si\u0119 malowanie, poprawianie, szlifowanie.
A nie jak dzi\u015b: przed telewizorem jestem-w.
Radia s\u0142ucha\u0142em, jak si\u0119 dyskutuj\u0105,
Jak si\u0119 przekonuj\u0105,
A ja nie mam zdania.
Bo nie ma zda\u0144.
W pogoni za konkretem,
Ob\u0142apiam \u017cywych i umar\u0142ych,
Jakby to oni mieli wiedzie\u0107,
Co si\u0119 wydarzy.
Cho\u0107 niby pani w szkole uczy\u0142a, \u017ce trzeba si\u0119 zgodzi\u0107:
Za Niemcami czy przeciw
I co zrobi Willi z Soerensenem?
I kto jest uczciwszy (kto jest uczciwszy?).
I czy s\u0105 dobrzy Niemcy?
A mo\u017ce spokojniej:
Pan b\u00f3g nas kocha i nie ma obawy,
\u017be z\u0142e przyjdzie i mord\u0119 mi wy\u017cre.
Ju\u017c tysi\u0105c spraw, kt\u00f3rych nie przemy\u015bl\u0119,
Zbli\u017cy\u0107 si\u0119 trudno i wejrze\u0107.
Cicho, cicho. Niew\u0105tpliwie niewa\u017cne.
Trzeba te rany nie\u015b\u0107 przez miesi\u0105ce strace\u0144
W niepami\u0119\u0107.
Modl\u0105c si\u0119 do wn\u0119trza, by nie wr\u00f3ci\u0142y.
A dzi\u015b sobie my\u015bl\u0119, jak si\u0119 miewasz, m\u00f3j mi\u0142y,
Odpowiem bez ogr\u00f3dek: ja ju\u017c nie mam si\u0142y.
Sierpniowa noc jest zimna,
Palce mi dr\u0119twiej\u0105,
Ziemia jaka\u015b inna,
Ludzie zn\u00f3w si\u0119 schlej\u0105.
To ju\u017c nie jest poezja, to ju\u017c jest proza,
Jestem za stary na szczero\u015b\u0107 i boli mnie
Brzuch.
Tyle miesi\u0119cy w rozpami\u0119tywaniu
Tyle miesi\u0119cy w
Kochani, kochani,
Jeste\u015bmy w samym centrum \u015bwiata.
Wydarze\u0144. Pilnuj\u0119 planu, niech si\u0119 wreszcie dokona.
Postanowi\u0142em, wi\u0119c zrobi\u0119.
Urw\u0119 s\u0142owa, cho\u0107 jedn\u0105 liter\u0119 zabior\u0119.
Skr\u00f3c\u0119 gadanie.
Toporne
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
Rozwa\u017cania o czasie. Wiersz \u015bmieciarski (\u015bmietnikowy, \u015bmieciarza, wiersz-\u015bmietnik).
Zr\u00f3b sobie przerw\u0119. Czas robi swoje. Czas, ot pieni\u0105dz. Czas na nas. Czas pogardy. Na czas. Za jakich\u015b czas. Po czasie. Czas dla przedsi\u0119biorczych. Do czasu. Czas apokalipsy. Popieprzony czas. Sczas? Nie, nie szczam. Czas kultury. Czasoprzestrze\u0144. Czas na EB. Czas tera\u017aniejszy przesz\u0142y. Czas przysz\u0142y przesz\u0142y. Czas tera\u017aniejszy przysz\u0142y. Ostatni czas. Czasowa niepoczytalno\u015b\u0107. Czas przej\u015bcia. Czas przyj\u015bcia. W poszukiwaniu straconego czasu. Czas liniowy. Czas cykliczny. Czasownik. Czastko. Czastkarnia. Do tych - czas. Ci\u0119\u017ckie czasy. Czas zarazy. Niedoczas. Podczas. Czas. Nadczas. Starszy czas. Starszy czas sztabowy. Kr\u00f3tki czas. Wczas. W czasie. O, czasy. Czasie \u00f3w. Natenczas chwyci\u0142. Strata czasu. Czas leczy rany. Wolny czas. Ma mn\u00f3stwo czasu. Sp\u0119dzi\u0107 czas. Przedwczesny czas porodu. Bycie na czasie. Dla zabicia czasu. Odpowiedni czas. Czas wyje\u017cd\u017ca\u0107. Nadszed\u0142 czas. Od jakiego\u015b czasu. W swoim czasie. Swego czasu. W mi\u0119dzyczasie. Od czasu do czasu. W czasie pokoju. Czasy si\u0119 zmieni\u0142y. Znak czasu. Zmierzy\u0107 czas. Polepszy\u0107 sw\u00f3j czas. Uzyska\u0107 najlepszy czas. Czas s\u0142oneczny i czas atomowy. Jednostka czasu. Mierzy\u0107 czas. Czas na\u015bwietlania. Brzydki czas. Czasy proste. Czas\u00f3wka. Czas, czas, czas... Wywczas. W\u00f3wczas. Czas nagli. Czas po\u017cera rzeczy. Czasie, naprz\u00f3d. Czas og\u00f3rkowy. Czas pracuje dla nas. Czas wyszed\u0142 z orbit. Szkoda czasu i at\u0142asu. Wszystkie rzeczy maj\u0105 sw\u00f3j czas. Z\u0105b czasu. Czasem \u015bmierdzi. Czasowo\u015b\u0107. Doczesny. Tymczasem. Tymczasowy. Czastuszki. Czasami. Czas-ami. Czaszka. Z czas\u00f3w ostatnich Jagiellon\u00f3w. Na nieludzkim czasie. Facet by\u0142 na czasie, kompletnie pijany. Nie czas \u017cy\u0142owa\u0107 r\u00f3\u017c, gdy p\u0142on\u0105 policzki. Czas c'est moi. Poczask. Czas-czasek-czasu\u015b-czaseczek-czasunio-czasik-czase\u0142ek-czasik-czasus\u0142ek-czascio. Co za czasy! Wehiku\u0142 czasu. Ciapczas. Sacz. Scza. Zasc. Csaz. Ascz. Aczs. Czsa. Scaz. Aszc. Czas. Mam czas. Czas mam. Czas prze\u0142omu. W czasie rewolucji. Maczasz. Streszczasz. Puszczasz, etc.<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
Nie podniecaj\u0105 mnie m\u0142odzie\u0144cy w z\u0142otych samochodach, cho\u0107 na Wulgarne Kobiety patrz\u0119
z rozrzewnieniem r\u00f3wnym temu, kt\u00f3re czuli Szlachetni Bohaterowie tacy, jak Rudolf Gerolstein.
Dobry ksi\u0105\u017c\u0119 - jak twierdzi Eco - pierwszy superman literatury \u015bwiatowej.
Wi\u0119c, nie podniecaj\u0105 mnie z\u0142oci m\u0142odzie\u0144cy, czego nie mog\u0119 powiedzie\u0107 o d\u0142ugonogich blondynkach, kt\u00f3re maj\u0105 przecie\u017c sw\u00f3j urok, gdy klasycznych proporcji ich twarzy nie niszczy \u017cadna my\u015bl.
[Wiersz przedstawia typowe kompleksy wsp\u00f3\u0142czesnego m\u0119\u017cczyzny, zapatrzonego w siebie egotyka o wyra\u017anym kompleksie].
Blondynki wzbudzaj\u0105 moj\u0105 czu\u0142o\u015b\u0107.
[Patriarchalnie uwarunkowana perspektywa, z kt\u00f3rej autor ocenia kobiety, jako bezduszne maszyny maj\u0105ce zaspokaja\u0107 jego samcze zdewiowane pragnienia, wyra\u017anie wskazuje na nierozwi\u0105zany kompleks Edypa].
W\u0142a\u015bciwie w og\u00f3le kobiety wzbudzaj\u0105 moj\u0105 czu\u0142o\u015b\u0107.
[Autor nie potrafi postrzega\u0107 kobiet inaczej ni\u017c jako przedmioty s\u0142u\u017c\u0105ce zaspokojeniu jego konkwistadorskich ci\u0105got].
[...]
P\u00f3\u0142koniec.
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
\u017c\u00f3\u0142te z\u0119by w u\u015bmiechu, zarost uparcie wschodz\u0105cy bez p\u00f3r roku,
banalna muzyka niby-inspirowana Tarotem
- ile ju\u017c lat si\u0119 nie modl\u0119 ? -
cz\u0142owiek do wynaj\u0119cia, pusta skorupa na cudze my\u015bli.
oto moje \u017cycie: zdobywanie wiedzy, kobiet i kobiet-przyjaci\u00f3\u0142,
bez zachowania odpowiedniej kolejno\u015bci.
czego si\u0119 dowiem, patrz\u0105c w oczy dziewczyny,
kt\u00f3re zakochuje si\u0119 we mnie,
gdy zbyt d\u0142ugo patrz\u0119 w jej oczy? -
niechybnie g\u0142upio robi.
lecz kto potrafi omin\u0105\u0107 tych par\u0119 s\u0142\u00f3w w parku wypitych,
i lato, gdy pokazuje sw\u0105 zielon\u0105 mord\u0119,
i deszcz, kt\u00f3ry pada przez chwil\u0119,
i dr\u017cenie, gdy ch\u0142odny wiatr dra\u017cni sk\u00f3r\u0119.
zamiast korzysta\u0107 z nadarzaj\u0105cej si\u0119 okazji,
my\u015bl\u0119 o naturze rzeczy.
zamiast wykorzystywa\u0107 nadarzaj\u0105c\u0105 si\u0119 istot\u0119
o ciep\u0142o pachn\u0105cej sk\u00f3rze, my\u015bl\u0119 o sobie.
bo sk\u0105d ta pewno\u015b\u0107, m\u00f3j drogi,
\u017ce czas i przestrze\u0144 p\u0142yn\u0105 na pewno w tym samym kierunku?
to wszystko dzieje si\u0119, niby przypadkiem,
lecz zbyt g\u0142adko, by wierzy\u0107, \u017ce mog\u0142o by\u0107 inaczej.
przez przypadek si\u0119 spotykamy?
przez przypadek siedzimy zbyt blisko?
przez przypadek uparcie na ciebie patrz\u0119?
przez przypadek m\u00f3wimy o niczym?
te zwi\u0105zki s\u0105 niebezpieczne,
co bawi bardziej mnie ni\u017c j\u0105.
romans. tyle monotonnych godzin.
parki, \u0142awki, papierosy,
zapalniczki, w kt\u00f3rych ko\u0144czy si\u0119 gaz.
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
Dla Gamida
Po kolejnej podr\u00f3\u017cy pozostaje b\u00f3l -
powr\u00f3t.
Wr\u00f3c\u0119 do siebie, kiedy b\u0119d\u0119 got\u00f3w - krzycz\u0119 do siebie.
Na razie jestem w kurzu.
Poza sob\u0105. Tam.
Zosta\u0142 i tkwi we mnie \u015blad,
wypalony przez to samo i inne s\u0142o\u0144ce,
Jestem tam teraz, kiedy zamkn\u0119 oczy,
w ziemi ognia, na progu pustyni.
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
Napisa\u0142em przez ostatni\u0105 godzin\u0119 140 wers\u00f3w
Tylko po to, \u017ceby u\u015bwiadomi\u0107 sobie,
\u017be w szpitalu \u015bmierci przestraszy\u0142em si\u0119 krwi babci.
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
Gdyby nie liczy\u0107 266 dni, to podr\u00f3\u017c trwa 27 x 365 (+7 dwudziestych dziewi\u0105tych lutych, ju\u017c siedem?)
Pada \u015bnieg i robi ze mnie esy-floresy na szybach.
I nie jestem tym, kim by\u0142em. Zim\u0119 we krwi czuj\u0119.
P\u0142ywa, skacze, ta\u0144czy.
\u015anieg. \u015anig. \u015ani. \u015an. \u015a. .
Przed pierwsz\u0105 liter\u0119 wyskoczy\u0107. Cofn\u0105\u0107 si\u0119 do czas\u00f3w sprzed narodzenia kropki.
Pos\u0142ucha\u0107, jak ludzie m\u00f3wi\u0105 do siebie, bez liter.
Nie rozumia\u0142em, ale s\u0142ysza\u0142em wi\u0119cej.
...tyle lat.
TYLELAT. Ty, lelat. Lly Tate. Ta telly. Ltaelty
To musi si\u0119 sko\u0144czy\u0107 komentarzem:
W \u015bniegu zakocha\u0142em si\u0119 po raz pierwszy w pierwsz\u0105 zim\u0119.
Litery lubi\u0119.
_________________________
Ty i te twoje litery, powie kto\u015b.
Ja i moje litery, powiem.
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
pocz\u0105tek, pocz\u0105tek, pocz\u0105tek,
pocz\u0105tek, pocz\u0105tek, pocz\u0105tek,
pocz\u0105tek, pocz\u0105tek.
opis, opis, opis, opis, opis, opis,
opis, opis, opis, opis, opis, opis.
opis, opis, opis, opis, opis, opis,
opis, opis, opis, opis, opis, opis.
Przygotowanie pointy, opis,
opis, opis, opis, opis, opis, opis.
opis, opis, opis, opis, opis, opis.
opis, opis, opis, opis, opis, opis,
opis, opis, opis, opis, opis, opis.
Pointa, pointa, pointa, pointa.
Pointa.
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
- Po ogl\u0105daniu pornos\u00f3w robi\u0119 si\u0119 melancholijny - powiedzia\u0142.
Trudno by\u0142o mu nie wierzy\u0107, skoro zawsze potem siada\u0142 przed oknem i
d\u0142ugo patrzy\u0142 na padaj\u0105cy \u015bnieg, deszcz, zachodz\u0105ce s\u0142o\u0144ce
- z wyboru p\u00f3r roku.
A ty co robisz po ogl\u0105daniu pornos\u00f3w?
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
\u00d3wdzie chodzi\u0142em bez powodu, a teraz czynno\u015bci tej nie wykonuj\u0119. Nie mam nastroju.
O sko\u0144czonym przyzwyczajeniu mo\u017ce nie warto by by\u0142o, gdyby nie to,
\u017ce zamiast w\u0142\u00f3czy\u0107 si\u0119 po t\u0142ustomiejskich \u015bcie\u017ckach,
siedz\u0119 w p\u00f3\u0142moim domu i z ut\u0119sknieniem \u0142ypi\u0119 za okno.
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
POINTA: Czy zawsze tak by\u0107 musi, \u017ce jest tak, jak by\u0107 nie powinno?
P O M I O T N I K
21 sierpnia 1998 r.
...kiedy\u015b trzeba zacz\u0105\u0107, ale chyba nie dzi\u015b, jest za gor\u0105co.
Warszawa dopala si\u0119 w ostrym wakacyjnym s\u0142o\u0144cu. Trzeba znale\u017a\u0107 odpowiedni\u0105 formu\u0142\u0119 dla ujarzmienia pami\u0119ci. Na razie - za wcze\u015bnie.
Tematy: samotno\u015b\u0107, lenistwo, kobiety i mi\u0142o\u015bci, nago\u015b\u0107, czynno\u015bci mechaniczne, praca, choroba, uczelnia, przyjaciele.
Fa\u0142sze dopuszczalne. Trzeba si\u0119 nastroi\u0107 odpowiednio. Niczego nie zak\u0142ada\u0107, niczego nie odrzuca\u0107. Trzeba da\u0107 sobie pow\u00f3d do my\u015blenia.
23 sierpnia 1998 r.
Zdecydowanie trzeba rzuci\u0107 palenie. Kiedy s\u0142ysz\u0119 kaszel ojca, robi mi si\u0119 niedobrze. (Zapalam papierosa). Z pocz\u0105tku wydaje si\u0119, \u017ce usi\u0142uje przepchn\u0105\u0107 przez gard\u0142o olbrzymi\u0105 mokr\u0105 szmat\u0119, kt\u00f3ra uwi\u0119z\u0142a mu w gardle. Kiedy kolejne pr\u00f3by nie daj\u0105 rezultatu i mam wra\u017cenie, \u017ce si\u0119 udusi - zawsze niespodziewanie - szmata wypada mu z ust, co mo\u017cna rozpozna\u0107 po radosnym i triumfalnym chrz\u0105kni\u0119ciu, ko\u0144cz\u0105cym atak.
W\u0142a\u015bciwie przesta\u0142em pi\u0107 alkohol, o co maj\u0105 do mnie pretensje M., J. i Hr. Bo jak tu wylewa\u0107 \u017cale na \u017cony, narzeczone, kochanki, kiedy s\u0142uchacz jest nieustaj\u0105co trze\u017awy. Szkoda, zapominaj\u0105, \u017ce nie ma gorszej traumy ni\u017c ojciec alkoholik. Mam ojca alkoholika - m\u00f3wi\u0119 z lubo\u015bci\u0105. Lubi\u0119 si\u0119 podra\u017cni\u0107 ze sob\u0105.
W\u0142a\u015bciwie mia\u0142em napisa\u0107 wiersz o tym, \u017ce jestem chory, samotny i smutny, ale chyba mi si\u0119 nie chce.
25 sierpnia 1998 r.
Dzisiaj zamierzam wreszcie napisa\u0107 \"wiersz na chorobowym\".<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
brak mi ciebie
jak deszczu
brak mi ciebie
jak snu
brak mi ciebie
nie chc\u0119
nie umiem
brak mi ciebie
jak powodzenia w \u017cyciowych niepowodzeniach
brak mi.
Nie uda\u0142o ci si\u0119
Znikn\u0105\u0107 ciebie ze mnie.<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
Ratuj\u0119 swoj\u0105 dusz\u0119,
kawa\u0142ek mi\u0119sa pulsuj\u0105cy pod czaszk\u0105.
Wysy\u0142am sygna\u0142 rozpaczy -
obiega m\u00f3zg w rytmie obcym, nie do uchwycenia.
- wi\u0119c nie ma
z...
..
.
bawienia?<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
Spa\u0107 mo\u017cna w ka\u017cdej chwili,
Raczkowa\u0107 przez sny, chybota\u0107 biodrami, kluczy\u0107;
A zw\u0142aszcza koszmary, g\u0119ste trupy sn\u00f3w,
We wszystkie kierunki rozdarte.<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
\u015bmietnik w g\u0142owie (nic dziwnego, \u017ce \u0142ysiej\u0119),
spoceni i obrzydliwi LUDZIE.
Ja jak cz\u0142owiek mi\u0119dzy lud\u017ami,
zarysowana humanistyczna perspektywa.
Ja jak pies mi\u0119dzy psami,
Ja jak kamie\u0144 mi\u0119dzy kamieniami.
Oddajmy sprawiedliwo\u015b\u0107 \u015bwiatu.
Nic z tego nie wychodzi.
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
Naga kobieta p\u0142acze przez sen.
Jej cia\u0142o, rozrzucone po po\u015bcieli
jak po upadku z ostatniego pi\u0119tra,
nierealne.
Pali\u0107 papierosa i patrze\u0107, jak si\u0119 starzeje.
Kaszle. Spada z boku na bok.
Pi\u0107 herbat\u0119 w duszn\u0105 letni\u0105 noc
i patrze\u0107, jak umiera.
Teraz wystarczy wyj\u015b\u0107 z domu w ciemno\u015b\u0107.<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
gdyby wszystko
mia\u0142o si\u0119 dobrze sko\u0144czy\u0107,
gdyby poranki
jak nowonarodzone dzieci,
\u015bliskie od krwi i p\u0142ynu owodniowego by\u0142y,
gdyby ostatni moment
ratowa\u0142 przed nieuniknionym ko\u0144cem,
gdyby ulice
bieg\u0142y zawsze ku \u015bwi\u0105tyniom pe\u0142nym boga,
gdyby g\u0142os,
kt\u00f3ry m\u00f3wi: witaj, \u017cegnaj,
odnawia\u0142 jak muzyka sfer
nie by\u0142oby
tego co jest
nie by\u0142oby tego
co jest
nie by\u0142oby tego co
jest
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
no i umar\u0142em, metaforycznie oczywi\u015bcie.
po\u0142owa wrze\u015bnia dwutysi\u0119cznego roku. w warszawie
jest syf-pogoda, w tym mie\u015bcie, gdzie zawsze jest syf-pogoda.
jest cicho, klawiatura wibruje pod palcami
i tekst jawi si\u0119 na ekranie komputera w dotychczasowej postaci.
.
\u017beby my\u015ble\u0107, patrz\u0119 w bok, kawa\u0142ek dalej jeszcze, patrz\u0119 i widz\u0119.
Wszystko naraz.
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
sze\u015b\u0107 stron do napisania:
jedna strona wst\u0119pu,
jedna strona pocz\u0105tku,
jedna strona zako\u0144czenia,
jedna strona pocz\u0105tku,
jedna strona zako\u0144czenia,
jedna strona zako\u0144czenia;
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
(jako \u017ce ostatnio zarobi\u0142em troch\u0119 pieni\u0119dzy, postanowi\u0142em za\u0142o\u017cy\u0107 sobie fundusz emerytalny.
nie wiem jeszcze co prawda, jak i gdzie, ale decyzja ju\u017c zapad\u0142a).
To s\u0105 zupe\u0142nie inne czasy,
Innych dotycz\u0105 autobus\u00f3w
I ulic.
Inne jest to, co jest
I inne jest to, co by\u0142o.
Powiedzmy, \u017ce sobie nie radz\u0119,
\u017be konformizm wyuczony w dzieci\u0144stwie
Nie pasuje do mojej wsp\u00f3\u0142czesno\u015bci.
M\u00f3j bohater jest nieudolny Nie dlatego, \u017ce uwa\u017ca si\u0119 za outsidera, Lecz dlatego, \u017ce jego l\u0119k przed rzeczywisto\u015bci\u0105, Nie daje si\u0119 racjonalnie pogodzi\u0107 ze spo\u0142eczno\u015bci\u0105, Kt\u00f3ra przez podziw, Mog\u0142aby mu zapewni\u0107 gratyfikacj\u0119 W postaci akceptacji siebie samego.
Nie ma \u017cadnej odwagi, etosu, wi\u0119kszej sprawy,
pana boga nie ma, nie ma \u017cadnej ostateczno\u015bci,
Cho\u0107 zdaniem innych zawsze istnieje alternatywa.
(oczywi\u015bcie zawsze istnieje alternatywa. m\u00f3g\u0142bym przeznaczy\u0107 zarobion\u0105 sum\u0119 na kupno jednostek funduszu inwestycyjnego, co prawda wtedy nici z dodatkowej emerytury, ale za to w-kr\u00f3tkim-czasie-niez\u0142y-zysk).<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
\u015bnieg spad\u0142 i wylaz\u0142o wszystko,
bloki stercz\u0105 za oknem odci\u0119t\u0105 szaro\u015bci\u0105,
ulica \u015bwieci nie swoim \u015bwiat\u0142em i nie ma nieba wi\u0119cej
ni\u017c by\u0142o.
chcia\u0142bym to wszystko przewietrzy\u0107.
napowietrzy\u0107 to wszystko od nowa.
b\u0142oniaste wyrwa\u0107 milczenie,
naro\u015ble godzin i minut.
to nie k\u0142uje, nie piecze, nie boli,
nie ma prostej, znacz\u0105cej struktury,
to narasta md\u0142o\u015bciami, cierpkim smakiem w ustach,
i jak oddech nie\u015bwie\u017cy faluje.
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
ta\u0144cz\u0105ce zmys\u0142y, eklektyczne sklepy,
zbyt d\u0142ugo nie mog\u0119 zasn\u0105\u0107
po-raz-nie-wiem-kt\u00f3ry-w-tym-roku,
neony w barwie b\u0142ota, z okna widziane.
przychodz\u0105 coraz cz\u0119\u015bciej martwe sezony nocy
i m\u0119czy gonitwa my\u015bli.
ju\u017c nie mog\u0119.
ju\u017c nie mog\u0119.
si\u0119 rozpada, gdy tylko nie schwyc\u0119 za pysk,
gdy nie zakrywam twarzy.
Wi\u0119c pisz\u0119 po ciemku. Tak jest \u0142atwiej.<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
Szanowny Panie Bo\u017ce,
[pisze poeta:]
zak\u0142adaj\u0105c, \u017ce zdechn\u0119
w wieku lat mniej wi\u0119cej sze\u015b\u0107dziesi\u0119ciu
(jako szacowny garbus o przepalonym sercu),
zosta\u0142o mi jakie\u015b trzydzie\u015bci lat,
w tym dziesi\u0119\u0107 tysi\u0119cy dziewi\u0119\u0107set pi\u0119\u0107dziesi\u0105t siedem dni
(zak\u0142adaj\u0105c, \u017ce w tym czasie odb\u0119dzie si\u0119 siedem przest\u0119pnych lat, siedem wspania\u0142ych dwudziestodziewi\u0119ciodniowych lutych),
na co zmarnuj\u0119 dwie\u015bcie sze\u015b\u0107dziesi\u0105t dwa tysi\u0105ce dziewi\u0119\u0107set sze\u015b\u0107dziesi\u0105t osiem godzin, owe pi\u0119tna\u015bcie milion\u00f3w siedemset osiemdziesi\u0105t tysi\u0119cy osiemdziesi\u0105t minut
...i prawie miliard, bo dziewi\u0119\u0107set czterdzie\u015bci sze\u015b\u0107 milion\u00f3w sze\u015b\u0107set osiemdziesi\u0105t cztery tysi\u0105ce osiemset sekund. Lub mniej.
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
bracie, umieram tu, na mojej prowincji,
w\u015br\u00f3d blok\u00f3wludzispraw
pustosamotny, pustopusty.
i takijestem w\u0105tpliwy,
na d\u0142onie patrz\u0119widz\u0119, jak si\u0119 starzej\u0105,
szczuplejszemniejsze.
zjembudy\u0144, gor\u0105cy ma by\u0107 koniecznie,
boniezdrowy. musz\u0119 si\u0119 ratowa\u0107.
bez siebiemnie nie b\u0119dzie.
jabezemnie nie istnieje.
wi\u0119c pozostanie tylko
jasnoszary u\u015bmiech na zdj\u0119ciu, nicwi\u0119cej,
a \u015bmier\u0107...
(miejmynadziej\u0119
\u017ce \u015bmier\u0107jest puchatym ba\u0142wankiem,
kt\u00f3ry stopnieje wmarcu nim zakwitn\u0105kwiaty).<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
Pomy\u015bl, kto to wszystko zapisze.
Mylne nasze wzruszenia, przedmioty bliskie i dalekie.
Kto sprawi, \u017ce wr\u00f3c\u0119, by d\u0142onie z\u0142o\u017cy\u0107 do snu
na twoich napi\u0119tych ramionach.
Nie u\u017cywam wyraz\u00f3w \u015bwi\u0119to\u015b\u0107, m\u0105dro\u015b\u0107, dusza.
Nie u\u017cywam alkoholu.
Nie u\u017cywam si\u0142y, bo nie mam si\u0142y jej u\u017cywa\u0107.
Kto\u015b przygotowuje kolacj\u0119, na kt\u00f3r\u0105 zaproszony, nie p\u00f3jd\u0119.
Kto\u015b kr\u0119ci m\u0142ynek \u017carliwych modlitw o szcz\u0119\u015bcie.
Kto\u015b wie, jak to wszystko wyja\u015bni\u0107 i nie powie nikomu.<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
\u015awi\u0119to\u015b\u0107 imaginowana.
Tryptyk ko\u0144ca mi\u0142o\u015bci.
I.
b\u00f3g wyznaczy\u0142 jej drog\u0119.
Nie mog\u0142a pokocha\u0107.
Jej suche \u0142ono
nigdy nie wype\u0142ni\u0142o si\u0119
m\u0119skim nasieniem.
W tej dumie tkwi
smutny kawa\u0142ek moralno\u015bci,
kt\u00f3ry nigdy siebie si\u0119 nie ba\u0142.
Ba\u0142 si\u0119 zakonu\/boga.
II.
d\u0142onie madonny z \u015bredniowiecznego
b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa.
Zrobi\u0142y si\u0119 ciep\u0142e na chwil\u0119, gdy ca\u0142owa\u0142em jej piersi.
Gdy ca\u0142y p\u0142omieniem si\u0119 sta\u0142em.
III.
Widzia\u0142em moment,
gdy spopieli\u0142 si\u0119 jej wzrok,
gdy twarz skierowa\u0142a w ciemno\u015b\u0107.
W jej oczach zgas\u0142o \u017cycie.
Dowiedzia\u0142em si\u0119 jak zimne jest piek\u0142o.
Milcza\u0142a. To koniec? Spyta\u0142em.
Spyta\u0142em<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
18 lat przemian
bogate dzieciaki \u015bmiej\u0105 si\u0119 z biednych.
Bieda jest \u015bmieszna. Nikt ju\u017c nie uczy
wstydu. Mnie uczy\u0142 ojciec na rumu\u0144skiej
prowincji, gdy dosta\u0142em lanie za pogard\u0119 dla
cyga\u0144skiego dziecka, cho\u0107 to by\u0142 tylko l\u0119k.
nie ma ju\u017c nawet \u015bladu mitu. nie pojm\u0105
rozpaczy g\u0142odu, ze wzgard\u0105 taguj\u0105
w internecie twarze prostych dziewczyn
w bia\u0142ych kozaczkach, p\u0142acz\u0105c ze \u015bmiechu.<\/pre>\n<\/div><\/li>\n
Chcia\u0142bym by\u0107 tym, kim chcia\u0142bym by\u0107.
Od zamkni\u0119tych ju\u017c odej\u015b\u0107 drzwi.
Wyra\u017any rytm wybija\u0107 - krok po kroku.
R\u00f3wny mie\u0107 oddech, czujny s\u0142uch,
otwarte oczy i nade wszystko - czu\u0142y dotyk.
Rozr\u00f3\u017cni\u0107 czer\u0144, szaro\u015b\u0107, biel.
I tam, gdzie s\u0142o\u0144ce ko\u0144czy bieg,
Z nim razem pogr\u0105\u017cy\u0107 si\u0119 w mroku.
Londyn, Brixton, 26. 09. 2004 r.
<\/pre>\n<\/div><\/li>\n